ในยุคดิจิทัลที่ข้อมูลสารสนเทศคือกลไกสำคัญในการขับเคลื่อนคุณภาพการศึกษา สำนักงานคณะกรรมการการศึกษาขั้นพื้นฐาน (สพฐ.) จึงได้พัฒนาระบบเทคโนโลยีสารสนเทศเป็นโครงสร้างพื้นฐานในการบริหารจัดการ ซึ่งถือเป็น "หัวใจสำคัญ" ของการวางแผนจัดสรรงบประมาณ การติดตามผลสัมฤทธิ์ของผู้เรียน และการบริหารงานบุคคลที่ต้องอาศัยความถูกต้องแม่นยำสูงสุดตามนโยบายการศึกษาไทย 4.0 อย่างไรก็ตาม สำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษาเพชรบูรณ์ เขต 1 พบข้อจำกัดเชิงปฏิบัติจากการปรับปรุงระบบ (Update) ที่เกิดขึ้นอย่างต่อเนื่องและการเปลี่ยนแปลงบุคลากรผู้ดูแลข้อมูล (Staff Turnover) ส่งผลให้การบันทึกข้อมูลในระบบ DMC และ OBEC Asset บางส่วนขาดความต่อเนื่อง คลาดเคลื่อน หรือไม่เป็นปัจจุบัน ซึ่งกระทบโดยตรงต่อประสิทธิภาพการวางแผนเชิงนโยบายและการจัดสรรทรัพยากรระดับพื้นที่  นอกจากนี้ในมิติการสื่อสารดิจิทัล สถานศึกษาหลายแห่งยังประสบปัญหาขาดแคลนบุคลากรที่มีทักษะในการพัฒนาและปรับปรุงเว็บไซต์สถานศึกษา ทำให้ช่องทางการเข้าถึงข้อมูลและการประชาสัมพันธ์สร้างความเข้าใจกับผู้ปกครองและชุมชนลดทอนประสิทธิภาพลง

สำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษาเพชรบูรณ์ เขต 1 จึงตระหนักถึงความจำเป็นในการดำเนิน "โครงการพัฒนาระบบข้อมูลสารสนเทศและสื่อดิจิทัลเพื่อการบริหารจัดการศึกษา" เพื่อเสริมสร้างทักษะและสมรรถนะดิจิทัลให้แก่ครูและบุคลากรผู้รับผิดชอบ ให้มีความเชี่ยวชาญในการบริหารจัดการฐานข้อมูลขนาดใหญ่ (Big Data) อย่างเป็นระบบและมีธรรมาภิบาลข้อมูล (Data Governance) พร้อมทั้งยกระดับความสามารถในการสร้างสรรค์สื่อดิจิทัลและเว็บไซต์สถานศึกษาให้มีความทันสมัยและคล่องตัว การพัฒนาที่มุ่งเน้นทั้ง "ระบบข้อมูลที่แม่นยำ" และ "การสื่อสารที่ทรงพลัง" นี้ จะเป็นรากฐานสำคัญในการสร้างความโปร่งใส ตรวจสอบได้ และยกระดับภาพลักษณ์ขององค์กรสู่ความเป็นเลิศทางการบริหารจัดการศึกษาที่พร้อมรับต่อการเปลี่ยนแปลงในศตวรรษที่ 21 อย่างยั่งยืน

โครงการพัฒนาระบบข้อมูลสารสนเทศและสื่อดิจิทัลฯ ส่งผลสัมฤทธิ์ในการปิดช่องว่างเชิงยุทธศาสตร์ด้านการปฏิรูปกระบวนการเรียนรู้และการบริหารจัดการภาครัฐ โดยเปลี่ยนผ่านจากการจัดเก็บข้อมูลแบบแยกส่วนสู่การเป็นองค์กรที่ขับเคลื่อนด้วยข้อมูล (Data-Driven Organization) ผ่านการพัฒนา ระบบสารสนเทศเพื่อการบริหาร ที่มีความแม่นยำและเป็นปัจจุบัน ซึ่งช่วยปิดช่องว่างด้านประสิทธิภาพการจัดสรรทรัพยากรทางการศึกษา (Allocation Gap) และการตัดสินใจเชิงนโยบายที่อ้างอิงฐานข้อมูล Big Data แทนการใช้ดุลยพินิจ อีกทั้งยังปิดช่องว่างด้านการเข้าถึงข้อมูลและการสื่อสารสาธารณะ (Communication & Transparency Gap) ผ่านการพัฒนาสื่อดิจิทัลและเว็บไซต์สถานศึกษาที่ทันสมัย ส่งผลให้เกิดระบบนิเวศดิจิทัลที่สนับสนุนการเรียนรู้ตลอดชีวิตและความโปร่งใสในองค์กร อันเป็นรากฐานสำคัญในการพัฒนาศักยภาพมนุษย์ให้พร้อมรับต่อความเปลี่ยนแปลงในศตวรรษที่ 21 ตามเป้าหมายของแผนแม่บทและยุทธศาสตร์ชาติอย่างยั่งยืน

7.1 การยกระดับสู่องค์กรดิจิทัลที่ขับเคลื่อนด้วยข้อมูล (Data-Driven Organization): เกิดการเปลี่ยนแปลงวัฒนธรรมการทำงานในระดับสถานศึกษาและสำนักงานเขตพื้นที่ โดยยึดถือความถูกต้องของสารสนเทศเป็นหัวใจสำคัญในการวางแผนและตัดสินใจเชิงกลยุทธ์ ลดการใช้ดุลยพินิจส่วนบุคคล ส่งผลให้การบริหารจัดการศึกษามีความแม่นยำ โปร่งใส และมีธรรมาภิบาลข้อมูลในระยะยาว

7.2 ประสิทธิภาพและความคุ้มค่าในการบริหารจัดการทรัพยากร (Resource Optimization): การมีระบบ MIS ที่มีประสิทธิภาพช่วยให้รัฐและหน่วยงานต้นสังกัดสามารถจัดสรรงบประมาณ บุคลากร และวัสดุอุปกรณ์ทางการศึกษาได้ตรงตามความจำเป็นและศักยภาพของแต่ละสถานศึกษาอย่างแท้จริง ลดความสูญเสียเชิงบริหารจัดการและเพิ่มผลตอบแทนต่อการลงทุนทางการศึกษาสูงสุด

7.3 การพัฒนาคุณภาพและโอกาสทางการศึกษาที่ยั่งยืน (Sustainable Educational Quality): ข้อมูลเชิงลึกจากระบบ Big Data ช่วยให้สามารถวิเคราะห์แนวโน้มและพฤติกรรมการเรียนรู้ของผู้เรียนได้รอบด้าน นำไปสู่การออกแบบนโยบายการจัดการเรียนรู้ที่ตอบสนองต่อทักษะในศตวรรษที่ 21 และการลดความเหลื่อมล้ำทางการศึกษาได้อย่างเป็นรูปธรรม

7.4 ความเชื่อมั่นและภาพลักษณ์ความเป็นเลิศขององค์กร (Public Trust and Digital Image): การสื่อสารผ่านสื่อดิจิทัลที่มีประสิทธิภาพและการเปิดเผยข้อมูลสาธารณะที่ตรวจสอบได้ สร้างความเชื่อมั่นและการยอมรับจากภาคีเครือข่าย ผู้ปกครอง และชุมชน ส่งผลให้เกิดความร่วมมือในการพัฒนาการศึกษาที่มีความเข้มแข็งและยั่งยืนสืบไป